Fly away

Om 4:00 snachts op het gemakje klaarmaken voor onze reis naar Spanje!

Het was heerlijk rustig op de weg.

Omdat ik zelf naar het vliegveld zou rijden en daar al de nodige spanning over had, kreeg ik de tip om een oefenritje te maken. Glad I did. Want hoe rustig de reis nu verliep zo onrustig was het oefenritje...

- iets met spanning, verkeerd rijden en ambulances waar je voor moet uitwijken.-

Eenmaal aangekomen ging het poortje van het parkeerterrein niet open. Na 3 x proberen ging m’n stresslevel omhoog.

Gelukkig kwam er nog iemand, lukte het haar ook niet, kreeg zij wél iemand te pakken en ging het poortje uiteindelijk toch open.

Na het parkeren even bewust een rustmomentje ingelast (met tijdsdruk dat dan weer wel).

Onze koffers en tassen uit de auto en op naar de zoektocht waar ik al zo’n stress voor had.

Tja, als je met meerdere mensen gaat  reizen kun je samen kijken óf gewoon achter de rest aan lopen. Ik behoor(de) altijd tot de laatste categorie… Bewust, want ik heb dus hét talent om overal te kunnen verdwalen.

Het viel me reuze mee! Alles was snel gevonden en voor we het wisten konden we het vliegtuig al in.

Ieekkkkk toch wel weer spannend dat moment. Buckle up and no way back.

En wat deed mijn meisje het goed!!

Ze vond het echt wel spannend, maar Misses 'ik ga in alle achtbanen, hoe hoger hoe beter' was daar al snel vanaf.

En ik? Ik was verrassend oké.

Het hielp echt dat m’n meisje bij me was maar ook mijn lotgenootjes knuffel gaf me rust.

Ik verbaasde me erover dat ik zelfs vrijwillig uit het raampje keek.

Normaal was het, ‘kijk dat uitzicht!, wil je echt niet kijken?’ Enthousiasme vanuit anderen maar angst voor mij.

Er was niemand die dat zei of vroeg of ik ook wilde kijken.. no pressure waardoor ik zelf nieuwsgierig werd.

De terugvlucht ging net zo makkelijk... of nouja de vlucht zelf dan.

Het zoeken naar de boarding gate ging iets minder soepel. Ik stond meteen aan toen we uit de Taxi stapte, was snel overprikkeld en m’n Anxiety kwam ook opduiken. Gelukkig durf ik inmiddels wel om hulp te vragen.. en maar goed ook, want ik was al finaal de andere kant op gelopen.

Er stond één mevrouw in de rij -wat dus nog geen rij was-  nadat ze me een beetje geruststelde begon de spanning langzaam te zakken en kon ik vooral genieten van m’n meisje die als allereerste het vliegtuig instapte. Tja, dat is als 10 jarige natuurlijk een bijzonder moment, zeker op je eerste vlucht.