Pre-vacation

Whaaaaa

Ik heb iets te vieren!

Dat jij dit nu leest betekend dat een van mijn grootste angsten níet is uitgekomen maar ik wél door mijn angst heen ben gegaan!

Oftewel, ik leef nog!

En dat is altijd een feestje waard 😉

Pfoee wat kwam er veel samen de afgelopen weken.

Wij gingen op vakantie!                                    Voor het eerst, met zijn tweetjes, naar Spanje.

Maar daarvoor moesten we wel met het vliegtuig. Ofja moesten, met de auto is ook een optie, maar ook daar heb ik jaren aan gewerkt om van een angst af te komen. In Nederland rijden gaat me inmiddels prima af, ik vindt het zelfs leuk! Maar naar het buitenland is nog een paar stappen te ver.

Dus hup, die vlieg of nouja crash-angst maar weer aankijken.

De laatste keer vloog ik voor de eerste keer als moeder zijnde, maar zonder m’n kind.

Paniekaanval nog voor ik überhaupt in het vliegtuig zat. Die vlucht is de stewardess meerdere keren komen checken en hield een medereisgenootje m’n hand gedurende de vlucht vast.

Nu vlogen we samen. Dus de gedachte dat er iets gebeurt en ze zonder moeder opgroeit die was er natuurlijk niet.

Maarja ik heb nog zoveel leuke dingen die ik wil doen. Zoveel momenten die ik met haar wil delen. Ik zit in m’n prime-jaren en ben nog niet klaar op this place called earth.

Mentaal had ik het zwaar.

Mijn virgo overthinkingbrein heeft echt overuren gedraaid. Ik ben daarom maar muurtjes gaan verven en tuinieren na lange werkdagen om m’n gedachte wat rustiger te krijgen. -wel praktisch overigens.-

Ik voelde een énorme druk. Want naast mn eigen angsten, had ik ook de verantwoordelijkheid als moeder.

Het was namelijk haar eerste keer in het vliegtuig, haar eerste echte vakantie naar een ander land. En ik wilde níet dat zij mijn angst over zou nemen.

Ze kwam uit zichzelf naar me toe dat ze het toch wel spannend vond waardoor ik laagdrempelig kon delen dat ik dat ook had.  Dat dat helemaal niet erg is en we het samen doen.

Super knap dat ze het ook bij haar therapeut aan kon geven en we beide tips kregen hoe we samen als team met onze spanning konden omgaan.

Ja en dat Ironman dan in deel 3 ook anxiety blijkt te hebben dat maakte het helemaal perfect om het rustig te bespreken. Al hebben we die niet afgekeken.. iets met een vliegtuig scene die waarschijnlijk niet helpend zou zijn. Ik heb nog nooit zosnel de afstandsbediening in mijn handen gehad om het uit te zetten…

Goed. Het is al weer langdradig dus ik neem je de volgende keer mee naar hoe de vlucht uiteindelijk écht verliep, niet de angst versie in mijn gedachtes.

En uiteraard komt er ook een terugblik op onze eerste vakantie samen!