Ik kan me nog goed herinneren dat ik naar de open dag ging voor mijn middelbare school. Ik was er samen met mama en ze vertelde me op de terugweg over de docent die er rondliep. Die had ze vroeger ook gehad. Ze vertelde er bij hoe snel de tijd is gegaan en hoe het voelde om er nu met haar dochter rond te lopen.
Ik hoorde wel wat ze zei, maar was vooral bezig met mijn eigen zenuwen en ervaring. Want wow de middelbare school was iets groots.
Vandaag ga ik met mijn eigen dochter naar de open dag, op diezelfde school.
Ik begrijp het nu
Ik zie nog vaak mijn kleine meisje voor me..
- zij in een wipstoeltje naast me in de keuken terwijl ik eten kookte.
- Zij kruipend door de woonkamer en ik die languit op de grond lig om op ooghoogte te blijven
- Zij die voorop de fiets zit met haar roze mutsje op terwijl ik liedjes zing tijdens het fietsen
- Zij met haar eeuwige dansjes op bumba en k3 - and I loved every second of it -.
Maar vandaag, is ze ineens groot.
Zo groot dat we moeten gaan kijken naar een middelbare school, waar ze straks zelfstandig naartoe gaat. Geen handjes meer vast tijdens de ochtendwandelingen naar school, minder tijd samen want die tijd besteedt ze - hopelijk!! - aan vriendschappen en leuke dingen doen.
Ik ben in de rouw.
Om de tijd die zo snel is gegaan.
Om de tijd die ik voor de helft niet bewust heb mee kunnen maken door de enorme druk waar ik onder gezet werd in het alleenstaande ouderschap.
Om de tijd die nog komen gaat, waarin we steeds minder samen zullen zijn en op een andere manier de verbinding moeten invullen.
Om de mogelijkheid dat dit de eerste en laatste keer is dat ik dit allemaal mee maak, omdat mijn meisje misschien mijn enige kind zal blijven. - that’s another story, maar dat verdriet zit er ook -
There is beauty in sadness
Tegelijkertijd kan ik door bovenstaand nog meer bewust genieten van alles wat we nu nog hebben.
Want;
- ze houdt nog steeds mijn hand vast als we samen naar school lopen
- Ze zwaait nog steeds vlak voor ze de school binnenloopt
- Ze rent nog steeds op me af als de school uit is en ik haar kan komen halen
- We kletsen over van alles en nog wat als we samen aan tafel zitten thuis of in een koffietentje
- Ze wil nog zoveeeel dingen samen doen, ondanks ze er ook al naar uit kijkt om sommige dingen alleen te gaan ontdekken.
Mijn lieve mooie kleine meisje, is zo klein niet meer. En vandaag zal dat voor haar en voor mijzelf even heel anders voelen.
Liefs, Fauzy
Reactie plaatsen
Reacties