En toen… had ik een groep achter.
Whaaaaaaa hoe zijn we hier zo snel beland!
Zoals ieder jaar zette ik ook gisteravond de ontbijttafel klaar.
Nieuwe broodtrommel en drinkbeker, een extra cadeautje → deze keer een spiderman etui met stiften, kleurpotloden en schrijfspulletjes die ze kan gebruiken op de momenten dat ze al klaar is en nog moet “wachten” tot ze naar school moet gaan en niet te vergeten de kaart.
Tja die kaart.. die kwam even binnen.
Zit je er ineens een te schrijven wetende dat dit de aller aller laatste keer is op de basisschool.
Voor haar inmiddels een traditie, voor mij een moment om haar moed in te praten om lekker zichzelf te blijven, haar te laten weten dat ze altijd om hulp mag vragen, en gewoon zeggen hoe trots ik op haar ben.
Maar ook in gedachte een tastbare herinnering voor later.
Ik zie al helemaal voor me hoe ze haar doosje opent, met alle kaartjes van groep 1 t/m groep 8.
En denk maar niet dat ik hier stop... op de middelbare ga ik gewoon door hoor, dan maar een Cringe moeder zijn.
Maar even serieus, hoe doen andere ouders dit?
Hoe kom je dit schooljaar als ouder door?
Is daar ook een zelfhulpboek voor.. óf moet ik die misschien zelf een gaan schrijven.
Want my oh my, ging ik twee jaar geleden als hulpouder mee naar de Musical van kinderen die ik amper ken.. zit ik bij het eerste liedje al te huilen!
Hoe ga ik die hele musical zien als mijn eigen niet zo kleine meisje op dat podium staat??
Door mijn tranen heen, geluid inslikken want een brullende moeder in het publiek is nog cringer dan die kaarten blijven schrijven.
Kun je nagaan, we zitten pas op dag 1.
Ben ík even blij dat ze mij vandaag nog op het schoolplein wilde hebben.
Met de nadruk op vandaag, want ik ben me maar al te bewust dat dit ieder moment kan stoppen.
Al zegt ze nu nog dat we ook samen naar de middelbare lopen en ik dan ergens uit zicht een andere afslag neem zodat niemand het ziet. Ja laat mij ook maar even in die waan dat ze dat dan nog steeds zo wil.
Mocht ik haar ook nog tussen de middag ophalen, wat een geluk!
Ik durfde alleen even zelf het schoolplein niet meer op... weet niet of ze zich dan schaamt.
Ja zie je daar heb je het al.
Ze vroeg wel meteen heel lief of ik gehuild had.
Ik zeg; ‘is dat echt een vraag? Natuurlijk heb ik gehuild!’
Ik heb meteen oma opgebeld, en ik kwam niet verder dan hallo..
Halloooo waterval aan tranen. Loop ik daar als bijna 35 jarige op straat een beetje te janken met de telefoon in mijn hand, mijn mama aan de telefoon want dochterlief is gestart aan haar laatste schooljaar.
Tja, ik heb maar geaccepteerd dat dat bij mij hoort.
Zometeen maar naar mijn werk, en alle kindjes opvangen van hún eerste schooldag.
Ik kijk er naar uit al “mijn” BSO kindjes weer te zien, knuffels te ontvangen en er een super leuke, fijne eerste BSO dag van te maken.
Om daarna met - veilige - snelheid terug naar mijn eigen mupke te gaan en haar de allergrootste knuffel te geven.
Reactie plaatsen
Reacties