Season Finale

De laatste dag van 2025 is hier!

Voor mij voelt dit niet als het einde van een jaar, maar een afsluiting van 10 jaar waarin de laatste 3 enorm intens waren.

Here we go: 

Workwise; 

Mei 2024 verloor ik mijn baan. En die deed pijn. Het voelde als het laatste stukje houvast dat onder m’n voeten verdween.  Na keihard werken en grenzen overgaan terwijl ik in de ziektewet zat, en met pijn en moeite tóch mijn uren aan het opbouwen was, moest ik weg.  

Ik kreeg groen licht om dan nu ook écht mijn rust te gaan pakken die ik zó hard nodig had. Maar ik zat vol verdriet en het voelde alsof alles wat ik had opgebouwd ingestort was. 

En heel eerlijk, dat was ook zo. 

Maarrrr, nu weet ik dat het nodig was. 

Een paar maanden later keek ik op linkedin en zag een vacature voorbij komen. 

Ik had geen diploma, ik zat in de meest verschrikkelijke privé situatie en er was eigenlijk 0 reden om mij aan te nemen. 

En dat gebeurde ook niet. 

Maar toch, voelde ik een opening, en ging ik ervoor.. met behulp van een werkcoach namen we opnieuw contact op met de organisatie waar ik gesolliciteerd had. 

En geloof me ik ging hiermee zwaar uit mijn comfortzone want een afwijzing voor een baan laat ik liever meteen achter me ipv het nóg eens te proberen. 

Dit bewijst hoe belangrijk het is om uit die comfortzone te stappen. Want, ik ben nu inmiddels een jaar in dienst ✨ 

Niet alleen ben ik aangenomen, ze hebben me geholpen bij het volgende; 

Mijn studie

Al jarenlang had ik de droom nog ooit te studeren en mijn diploma te halen. 

In 2020 was ik een online studie gestart, zou ik overgaan op een fysieke studie en daar kwam Corona, met al z’n lockdowns.

I know, het kan zo in een serie..

 de titel is niet voor niks season finale ;) 

Hoewel het privé gezien nog steeds niet de meest fijne omstandigheden waren om te gaan studeren, melde ik me begin 2025 toch aan.

En werd afgewezen. 

Want mijn laatste diploma - middelbare vmbo basis - was te laag. 

Dat dit een momentopname  door een moeilijke jeugd was, daar werd natuurlijk niet naar gekeken.

Huilend liep ik het kantoor van mijn manager in. Want zonder bbl opleiding, en dus diploma kon ik een baan in deze branche wel vergeten.  En dat deed pijn. 

Door een moeilijke jeugd waar ik níks aan kon doen, toch blijven vechten voor een betere toekomst. Want dat is wat ik wél kon doen. En dan toch weer ingehaald worden door je trauma. 

Dat zag mijn manager ook, en zíj́ gaf niet zomaar op. Zij zag potentie, en mijn harde werken. Dus ze nam het over. In samenwerking met mijn werkbegeleider namen ze contact op met de school, en zorgde er zo voor dat ik op z’n minst een talentscan kon doen.  

Een twee uur durende examen vanuit huis. Ik maakte er maar het beste van door een snackboard en lekker drinken erbij te zetten, Kaarsjes aan en gewoon starten. 
Behaald! 

Ik werd uitgenodigd om op gesprek te komen en dacht dat ik het al in the pocket had!  Maar zo zit een serie natuurlijk niet in elkaar. 

Ik mócht de opleiding doen, maar wel niveau 2. ‘ is dat dan voor pedagogisch medewerker?’ Vroeg ik nog voorzichtig. 

'Nee, dan kom je uit in de zorg.'

Verontwaardigd floepte ik eruit; ‘ja, maar ik zit hier voor pedagogisch medewerker. En je zegt dat op rekenen na de rest wel haalbaar moet zijn. ‘ 

Ze keek mijn resultaten nog eens na, keek me aan en vroeg; 'denk je dat je het kan?'

Geen flauw idee meer wát ik terug antwoorde, maar ik weet wel dat ik mama huilend in de auto heb opgebeld met het nieuws dat ik aangenomen was.

Fast forward naar nu voelt het éxtra lekker om mijn cijferlijst te delen: 

Nederlands: 8,7 - 10 - 9,3 - 8,2 - 9,1 - 9,2 en nog twee examens te gaan. 

Engels: 10 - 10 , en nog 3 Examens te gaan

BGO : twee voldoendes , een onvoldoende — herkansing, want ik had het privé zwaar. 

Maar rekenen : heb ik nog niet gedaan. 

Want ik durf niet. Hier hangt alles vanaf. Maar ik gun mezelf de tijd hier goed aan te werken. 

Wat ik hiermee wil zeggen; er is zoveel dat bepaald hoe iets loopt, dat zegt niet direct iets over iemand zijn kunnen. 

Finance

Ja, die is altijd een beetje ongemakkelijk he? Maar niet minder belangrijk. 

First things first; door bovenstaand kon ik begin dit jaar eín- de-lijk uit de bijstand!

Wát een mijlpaal. 

Ik heb hier super hard voor gewerkt en iedere keer als ik er bijna was... life throw something at me, en ik was weer drie stappen terug. Gelukkig zagen ze bij de gemeente dat het geen onwil was en dat ik alles aanpakte wat ik kon, waardoor ik het niet opgaf. 

Deze heb ik uiteraard gevierd met kinderchampagne en donuts.. oké, oké en met dansjes door de hele woonkamer. 

Maar dat was niet alles!

Want doordat ik hulp heb gevraagd en uitgereikt kreeg, werd mijn weg zichtbaar. 

Hoe ik zo hard mijn best deed om er financieel beter uit te komen ondanks ik vrijwel alle financiën alleen droeg. 

Daardoor werd ik gevraagd om een bijdrage te leveren aan de campagne ‘niemand buiten spel’  ik zei al snel Ja maar had niet door hoe groots dat zou worden. 

Al snel stond ik voor de camera met Soufiane Touzani te praten over financiën en hoe belangrijk het is dat kinderen kunnen sporten ondanks de financiële situatie. 

En door mijn openheid kon ik mijn allerliefste meisje niet een maar twee once in a lifetime ervaringen geven. 

• meelopen met dumfries bij de voorrondes van het WK
• Een voetbal clinic met Ronald Koeman

Een mooie, positieve afsluiting van haar voetbal droom. Want helaas is ze door de omstandigheden (níet de financiën) alsnog gestopt met voetbal.   

Body,mind & soul

En hiermee rond ik ‘m af én zet ik tegelijkertijd een nieuw begin in.

Om met de deur in huis te vallen;  begin 2023 gaf mijn lijf het op. 

Het kon de heftigheid niet dragen en ik kreeg een complete reset. Ik kon zelfs niet meer praten. 

Als ik nu terugkijk was het daar al duidelijk; 

Mentaal ben ik zó sterk, mijn lichaam is me blijven dragen , veel verder dan het eigenlijk kon, maar mijn ziel was gebroken.

Maar, daar was geen ruimte voor, dus na een week met krukken, en dus die ziektewet in, ging ik volop de overlevingsstand in, na er nét een week uit te zijn. 

4 rechtszaken, ontelbare mails, afspraken, telefoontjes, advocaten, de ene hulpverlener na de andere over de vloer...

en dit alles naast het ouderschap en later studie en werk is ondraagbaar. 

Maar ik deed het toch. 

En dát kwam ook uit een bloedtest. 

De cijfers liegen er niet om, ik ben te lang doorgegaan omdat ik niet anders kon. 

Maar, dat laat ik allemaal achter. 

Met daar komt ie weer; de juiste mensen om me heen, een helpende hulpverlener (die mag je even onthouden) kan ik sinds kort dingen écht uit handen geven. Hoeft ik niet meer “te strijden” maar kan ik gaan verwerken, helen, mijn rust pakken én krijg ik officieel mijn stem terug. 

2026 is het jaar dat ik écht terug bij mezelf kan komen.

Me kan gaan focussen op dat wat ík echt belangrijk vindt en pak ik mijn openheid en het bespreekbaar maken weer verder op. 

Het was ontzettend zwaar, maar ik heb zoveel inzichten gekregen, lessen geleerd, en ervaringen opgedaan. 

Ik  ben er  klaar voor om dat allemaal te gaan delen , op mijn eigen tempo en mijn eigen manier. 

Ik wens jou alvast een hele fijne jaarwisseling toe!

Cheers to the next chapter!

Liefs, Fauzy